چند روزیه که می خوام بنویسم. می خوام یه کاری کنم. اما نمی دونم چی؟ از کجا شروع کنم؟ اضطرابی که از حمله بقیه رو می گیرم رو چه کنم؟
این روزها نگران ایرانم، نگران بچه هام، نگران خانواده ام، نگران آرامش امروزمون که نمی دونم تا کی ادامه داره. حتی آرامشی که تو اوج اضطرابه.
خودم رو کشیدم بیرون از زمین بازی ایران، بیرون از این قاره، بیرون از کره زمین و نگاه می کنم به بازی آدم ها. به آدم هایی که خوشحالن از کشته شدن هموطنشون. از تکه تکه شدن آدم های اطرافشون. اما چون رسانه میگه اونا تکه تکه نشدن، می پذیره، حتی وقتی به چشم میبینه! از خوشحالی آدم هایی که منتظرن کشور بیگانه بهشون حمله کنه، عجیب متعجبم!
دلم می خواد ....
خیلی کارها دلم می خواد انجام بدم اما منتظرم ذهنم به تثبیت برسه.
