به امید آشنایی

هر چیز که در جستن آنی، آنی

به امید آشنایی

هر چیز که در جستن آنی، آنی

به امید آشنایی

کتابی که تورق می کنم...
"شدن"

حس تنهایی بدی دارم

حس یک آدم بدون بغل

حس اون آدمی که بی همراه

داره میره توی اتاق عمل

حس تنهایی بدی دارم

حس و حال یه مرد دیوونه

حس و حال کسی که تو روز مردن مادرش تو زندونه

روزبه بمانی

 

 

مثل هر سال روز تولدم دلگیرتر از هر روزم...

 

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۸ تیر ۹۹ ، ۲۲:۳۷
آشنا12

تو از آن دگری رو که مرا یاد تو بس

خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم

از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر

شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم

 

شهریار

چاوشی

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۱ خرداد ۹۹ ، ۱۷:۴۵
آشنا12

مملکت دزد خونه است!
اینقدر مسئولای مملکتی می خورن مگه به این بچه ها چیزی میرسه؟!
مقصر پدر مادراشونن که وضع این بچه ها اینطوریه.
اصلا چرا بچه دار شدن؟!

 

سبحان جان ببخش

 

سبحان جان ببخش که خودمو با این حرفا گول زدم...
خودمو با این حرفا آروم کردم و کشیدم کنار...
منو ببخش که یادم رفت وظیفه دارم... یادم رفت منم مقصرم واسه خستگی هات...
واسه بچگی نکردنات...
سبحان جان ببخش که منتظر موندم جامعه خود به خود درست شه
ببخش که فکر کردم قراره از مریخ آدم بیاد واسه درست کردن حال جامعه
سبحان جان ببخش که دردهات، سختی هات، خستگی هات، گم شد تو بی مسئولیتی مسئولامون
گم شد تو دعوای ما با مسئولامون و انتظاری که داشتیم واسه درست کردن حال بچه هایی مثل تو
ببخش که خودمو تبرئه کردم، توجیه کردم
ببخش که چسبیدم به زندگیم
ببخش که بیشتر از خوردن و خوابیدن و سگ دو زدن واسه یه زندگی بخور و نمیر چیزی از زندگی نخواستم
ببخش که حال خوب تو رو نخواستم
حال خوب پیشکش...
ببخش ندیدمت..
اگه دیدمت، سرمو برگردوندم و خودمو گول زدم که مگه یکی دوتان این بچه ها؟
ببخش که خودمو گول زدم که مگه از دست من یه نفر کاری برمیاد؟
سبحان جان بخواب...
آروم بخواب مرد...
مردونگی هاتو هیچ وقت یادم نمیره
غیرتت رو یادم نمیره
آروم بخواب مرد...
راستی یادت نره واسه من دعا کنی
دعا کنی دیگه خودمو گول نزنم
آدم شم...
آروم بخواب مرد...
***
إِنَّ اللهَ لاَ یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ
خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی ‏دهد مگر آنکه آنها خود را تغییر دهند...
***
خانواده صبح رویش تسلیت عرض می کنم

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۶:۱۴
آشنا12


با درد آمدیم امان را طلب کنیم
مهمان نوازی رمضان را طلب کنیم
ما سالهاست قسمتمان خشکسالی است
دریا کجاست اشک روان را طلب کنیم
موسی و شیوه سخنش مال ما نبود
پس بهتر آ که درس شبان را طلب کنیم
موسی به یمن ضعف تکلم ، کلیم شد
باید که از سکوت ، بیان را طلب کنیم
در های و هوی ما بخدا که خدا نبود
دیکر بس است که هیجان را طلب کنیم
جِرمش کم است و جُرم گناهش بزرگ،آه
بگذار اختیار زبان را طلب کنیم
حاجات ما بدرد تقرب نمی خورد
اصلا خودت بگو که همان را طلب کنیم
وقتی کنار رحمت دریا نشسته ایم
حیف است آب قطره چکان را طلب کنیم
حیف است جای درد و دل و هم جواری اش
هی از کریم لقمه ی نان را طلب کنیم
حاجت روا شویم، بیا امتحان کنیم
یکبار حاجت دگران را طلب کنیم
یکبار هم برای رضای خدا نشد
که حاجت امام زمان را طلب کنیم
از دستهای ضامن آهو خدا کند
تضمین این رفاقتمان را طلب کنیم
حاجات نوکرت رمضان هم محرم است
بودن،کنار سینه زنان را طلب کنیم
گمنامی شهید به ما درس می دهد
بازنده ایم ، نام و نشان را طلب کنیم
از دستهای بسته طفل سه ساله اش
با دست بسته دادن جان را طلب کنیم .
محمد جوادپرچمی
.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۸ ارديبهشت ۹۹ ، ۰۱:۳۸
آشنا12

آدم ها نه با عشق زندگی می کنند نه با عقل

آدم ها فقط با باورهایشان زندگی می کنند

حتی اگر آن باور، باور نداشتن به هیچ چیز باشد!

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۴ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۹:۳۴
آشنا12

چشم باز می کنی و می بینی مدت هاست باور نمی کنی.

"دوستت دارم" ها را

"دلتنگم" ها را

"به یادت بودم" ها را

"چقدر خوبی" ها را

سن که بالا می رود، پیر که می شوی، سخت است باور کردن

حتی اگر صادق ترین ها بگویند

 

 

 

۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۶ ارديبهشت ۹۹ ، ۱۵:۵۸
آشنا12

چقدر خوبه که یه خونه قدیمی داشته باشی که هر وقت دلت گرفت، بیای اینجا و حرف بزنی

فارق از فضای اینستاگرام و تلگرام و ...

فارق از همه اونایی که می شناسنت

بیای جایی که فقط واسه دل خودت می نوشتی ...

***

روزی که گفت می خوام با شما بحث فلسفی داشته باشم، باورم نمی شد

اینقدر رو در خودم نمی دیدم که بتونم با کسی حرف بزنم، اونم فلسفه، اخلاق، عرفان، تربیت و ...

اوایل فکر می کردم به خاطر کله شقی کم نیوردم و هر روز مطالعه کردم و حرف زدم و بحث کردم و کلاس رفتم

اما الان فکر می کنم شاید واسه این بود که نمی تونستم نه بگم

نمی خواستم ذهنیتی که درباره ام داره، نابود شه

خوشم اومده بود که از بین اون همه آدم انتخابم کرده بود

***

سال ها با عنوان استاد ازش یاد کردم

کسی که مسیر زندگیم رو عوض کرد

حتی اگه دنیاش با دنیام متفاوت بود، حتی اگه نظرش مخالف نظرم بود، نه نمی گفتم

مطالعه می کردم

نظرش رو رد نمی کردم

اما نمی تونستم هم بپذیرم

می موندم بین زمین و هوا

چون استادم بود

***

سال ها فکر کردم باید خوب باشم، بهترین خودم، اما ...

بقیه چی فکر می کنن

اگه این کار رو بکنم ناراحت نشه

اگه این حرف رو زدم دلش نشکنه

اگه این حرکت رو کردم، دیدش نسبت به من عوض نشه

عادت کرده بودم مثل یه کارگردان حرکت بعدی طرف مقابلم رو حدس بزنم

اگه این متن رو بنویسم، احتمالا فکر می کنن من اینجوری ام و اگه از فلان کلمه استفاده کنم توش فکر می کنن من اونجوری ام

پس بهینه ترین حالت ممکن رو انتخاب می کردم و حرفم رو می زدم

خیلی جاها جای خدا فکر کردم

اگه این کار رو بکنم خدا نمیگه این چه بنده ایه که اینجوری...

***

تا همین چند روز پیش استاد بود

خدا بود برام

قابل پرستش

یه آدم باسواد

نباید رو حرفش خیلی حرف زد، یا اگه حرف زدی، خیلی پافشاری نکن

صرفا واسه رفع اشکال باشه و شنیدن حرف های مخالف

***

حرف زد

حرف زدم

حرف زدیم

از خیلی چیزا

از گذشته ها

از دوری 10 ساله

از شرایط امروز

از حالم

و از حالش ...

و شکستم

خرد شدم

بت شکست

بروز ندادم

گریه کردم

یه چیزی تو قلبم عوض شد

ریخت

نباید بت ساخت ...

***

مرسی هوامو داشتی و داری

لحظه لحظه...

من همینم

همینقدر کثیف

همینقدر سنگین از گناه

از پس خودمم برنمیام

ولی جز تو هم کسی رو ندارم

جایی رو ندارم برم

کجا برم غیر در خونه ات ...

شکر خدای بود که آن بُت وفا نکرد...

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۳ فروردين ۹۹ ، ۲۳:۰۸
آشنا12

سلامت روان در دوران قرنطینه کرونا

این روزا خیلیامون هشتگ میزنیم

#در_خانه_بمانیم #درخانه_میمانیم #در_خانه_میمانیم_تا_کرونا_را_شکست_دهیم و ...

اما به سلامت روانمون تو این روزا فکر کردیم؟

طبق خبرهایی که اواخر اسفند ماه بعد از تموم شدن قرنطینه در چین اعلام شد، آمار طلاق ها در این کشور به شدت افزایش پیدا کرده و خیلی ها دلیلش رو قرنطینه اجباری زن و شوهرا می دونن.

چقدر ممکنه این اتفاق برای ایرانیا بیفته؟

چقدر احتمال افزایش خودکشی وجود داره؟

چقدر احتمال داره دچار افسردگی بشیم؟

امروز که 40 روز از قرنطینه اختیاری! ما تو ایران میگذره، چقدر نسبت به قبل پرخاشگر شدیم؟ یا تغییری نکردیم؟

سلامت روان در دوران قرنطینه کرونا

قطعا برای حل مشکل کرونا باید #درخانه_بمانیم ! اما چه راهکاری داریم که این در خانه ماندن، آسیب های روانی بزرگتری رو بعد از کرونا به جا نذاره؟

شاید تو شوخی های اینستاگرامی، کلیپ ها و دابسمش های دعواهای خانوادگی به خصوص زن و شوهری رو دیده باشیم. اما واقعیت اینه که اینا اجتناب ناپذیرن و برای هر خانواده ای ممکنه پیش بیاد. به خصوص وقتی همه در یک محیط بسته کنار همدیگه نشستیم و مجبوریم با سلایق هم کنار بیایم.

مهم این نیست که چقدر اختلاف تو یه خانواده وجود داره. مهم مدیریت این اختلافاته.

سلامت روان در دوران قرنطینه کرونا

(یه پرانتز باز کنم بین صحبت هام که اصلا قصدم شعار دادن توصیه به صبر و خویشتن داری و کظم غیظ نیست. که صد البته این صفات خیلی هم مفید و درستن ولی نه وقتی که زیرساختش آماده نیست.

فکر کنید من نوعی که هنوز نمی تونم ارتباط درست برقرار کنم، هنوز بلد نیستم به سلیقه دیگران احترام بذارم، تو خونه کلافه شدم و می خوام به همه فحش بدم، بعد یکی میاد بهم میگه صبر کن همه چی درست میشه، خب آدم دلش می خواد این نصاح (؟ نصیحت کننده laugh ) محترم رو با چوب دنبال کنه. پس دنبال اینم که راهکار واقعی متناسب با ویژگی های شخصیتی خودمون پیدا کنیم.)

من متخصص روان و سلامت اون نیستم، ولی چیزی که به ذهنم میرسه اینه که مدیریت سلامت روان خودم، در سه حوزه باید انجام بشه.

اول مدیریت سلامت روان در بعد شخصی

دوم مدیریت سلامت روان در بعد خانواده

و سوم مدیریت سلامت روان در بعد اجتماعی که این مورد خودش به دو دسته اجتماعی فضای واقعی و اجتماعی فضای مجازی تقسیم میشه

مدیریت سلامت روان در بعد شخصی

اولین مرحله حفظ سلامت روان خودمه. و اولین قدم برای درست کردن هر چیزی، پرهیز از خراب کننده های اونه. پس اول سعی می کنم از چیزهایی که حالمو بد می کنن دوری کنم.

مثلا من از رکود و مدام تو اینستا چرخیدن و هیچ کاری نکردن حالم خیلی خراب میشه و مواقعی که این کار رو کردم، بعد از اون، شرایط روحی بدی داشتم. از این لحاظ که کار مفیدی انجام ندادم و وقتمو تلف کردم.

یا وقتی زیاد می خوابم همون حس رکود دوباره میاد سراغم.

یا اگه محیط اطرافم به هم ریخته باشه ذهنمم به هم ریخته میشه.

و ...

سلامت روان در دوران قرنطینه کرونا

اما با چی حالم خوب میشه؟

باز هم مثلا من با یاد گرفتن یا ساختن یه چیز جدید حالم خوب میشه.

با حرف زدن با دوستای قدیمی هیجان زده میشم.

با گوش دادن آهنگای خوب آروم میشم.

با کتاب خوندن و فیلم خوب دیدن حس بزرگ تر شدن بهم دست میده.

با کمک کردن به بقیه (مثلا جواب دادن سوالای ریاضی کسایی که به صورت مجازی ازم می پرسن) حس مفید بودن می کنم.

و ....

واضحه که باید چیکار کنم. کارهایی که حالمو بد می کنن به حداقل برسونم و کارهایی که حالمو خوب می کنن به حداکثر.

اما قبل از این باید خودمو بشناسم. بدونم با چی حالم خوب میشه و با چی بد.

فکر کردن و شناسایی خودم از همه چی مهمتره. و اگه حال دارم همه اینا رو بنویسم که هم تثبیت بشه تو ذهنم و هم بعدها بتونم خودم رو مقایسه کنم که چی بودم و چی شدم و روند رشدم چطوریه.

مدیریت سلامت روان در بعد خانواده

برای سلامت روان در خانواده باید چیکار کنم؟

کسایی که سن و سالی ازشون گذشته و بچه ها و نوجوونا، شاید به اندازه ما صبر نداشته باشن. پس حواسمون بیشتر بهشون باشه. به خصوص بچه ها که درک درستی از شرایط ندارن و شخصیتشون شکل نگرفته. بنابراین بیشتر در معرض خطرن.

از گیر دادن و در معرض گیر قرار گرفتن جدا خودداری کنم.

مدام شبکه خبر روشن بودن، هم حال خودمو خراب می کنه هم بقیه رو.

بلند خوندن خبرهای تلگرام و اینستاگرام و بحث های سیاسی پیراموش حالمو بد می کنه.

سلامت روان در دوران قرنطینه کرونا

در عوض کارهای گروهی با اعضای خانواده انجام دادن حالمو خوب می کنه. مثل تجربه های جدید آسپزی. مثل بازی های ساده اسم فامیل و حدس زدن و ...

تعمیر کردن وسایلی که دارن دورریز میشن با کمک خانواده حالمو خوب می کنه.

و ...

پس مثل پاراگراف قبل، می نویسم چیا حالمو خوب می کنن و چیا بد و بعد سعی می کنم حال خوب کنا رو زیاد کنم و حال بد کنا رو کم.

مدیریت سلامت روان در بعد اجتماع

که یه بعد فضای مجازی داره یه فضای واقعی.

تو هر دو فضا انتشار خبرهای دروغ و شایعه، حال خراب کنه. بحث های بی نتیجه و توهم توطئه زدن و دنبال مقصر خیالی گشتن، حالمو خراب می کنه.

با این حال کمک کردن به هر نوعی به مردم حالمو خوب می کنه.

انتشار کمک های بقیه حالمو خوب می کنه.

به خصوص در فضای مجازی که این روزا بیشتر از فضای واقعی، درگیرش هستیم.

اما چطوری شروع کنم؟

همه موارد بالا رو پیدا کنم، بنویسم، دسته بندی کنم و برنامه بریزم واسه انجامشون.

مثلا قبل از ظهر یه کار اجتماعی کنم مثل کمک کردن به بقیه. ظهر تا شب به کارهای خودم برسم. شب دورهمی خانوادگی و بازی و ...

روز بعدش این و این و این ...

و ...

کارهایی که هر روز باید انجامشون بدم

تغذیه

اصول تغذیه ای هم این روزا خیلی بهم می خورن. به قول اون جوکه، چند تا وعده غذایی جدید کشف کردیم. مثل شامونه، صبحوناهار، ناصرونه و ...

هرچی وعده های غذایی سر وقت و مرتب و با مواد غذایی مناسب باشن، جسممون و به تبع اون روحمون آروم تره.

یه سری ویتامین ها هم تاثیر به سزایی در حال روحی دارن. مثل ویتامین دی. پزشک نیستم و نمی دونم چطور باید مصرف کرد. ولی اگه کسی رو می شناسین که بلده، ازش سوال کنید و راهنمایی بگیرید.

دمنوش ها رو هم فراموش نکنید. گل گاو زبون، بهارنارنج، به لیمو از بهترین ترکیبات آرامبخشی هستن که به شخصه خیلی استفاده میکنم ازشون.

سلامت روان در دوران قرنطینه کرونا

خواب

اینم همون معضل همیشگی که خودم درگیرشم و باید یه کار جدی بکنم.

هورمون های بدن با دیرخوابیدن دچار اختلال های اساسی میشن و علاوه بر جسم، روی روح اثرات جبران ناپذیری میذارن.

چون خودم زیادی درگیرشم، ترجیح میدم اول عمل کنم بعد بیام توصیه کنم. ولی یکی از چیزهایی که می خوام امتحان کنم، مدیتیشن قبل از خوابه.

سلامت روان در دوران قرنطینه کرونا

ورزش

هم واسه اینکه بعد کرونا بتونیم از در خونه بیرون بریمlaugh، هم واسه سلامتی جسمون و هم سلامتی روح، هر روز یه ربع بیست دقیقه حداقل ورزش کنیم. اصلا برقصیم تو خونه.

سلامت روان در دوران قرنطینه کرونا

معنویت

می دونم یکی هست که تو این روزا هم بیداره و حواسش بهم هست؟

هر روز باهاش حرف بزنم، عین یه دوست، یه رفیق، یه مادر، یه همسر، بیشتر از همشون مهربونه و مشتاق شنیدن حرفام. این کار غیر از اینکه دلگرمیه، یادم میندازه کجای دنیام و چقدر لازمه نگران باشم یا نباشم.

میشه حتی قرار گذاشت باهاش. مثلا من هر روز یه عکس نوشته حال خوب کن درست می کنم که بقیه حالشون خوب شه، فقط به خاطر تو. یا مثلا هر روز صبح آسانسور و کلیدهای برق ساختمون رو با یه ظرف کوچیک آب و وایتکس ضدعفونی می کنم فقط به خاطر تو. یا مثلا هر شب یه ربع باهات حرف میزنم. فقط با خودت، نه اینکه با تو حرف بزنم و ذهنم هرجای دیگه ای باشه. به همین آسونی میشه، سختش نکنیم.

سلامت روان در دوران قرنطینه کرونا

 

این چند مورد رو هر چقدر هم از حس خوبشون بگیم تا تجربه اش نکرده باشیم، نمی تونیم به معنای واقعی درکشون کنیم.

حرف آخر

در آخر فرصت بذاریم برای سلامتی روحمون. مطالعه کنیم. حرف بزنیم. در این باره اطلاع رسانی کنیم. به همدیگه فحش ندیم که چرا تو خونه نموندین، آگاهشون کنیم و راهکار بدیم برای تو خونه موندنشون.

و خیلی خیلی خیلی زیاد مراقب روح خودمون، بچه ها، نوجوونا و آدمای مسن اطرافمون باشیم.

 سلامت روان در دوران قرنطینه کرونا

و صد البته سعی می کنم از این فرصت نهایت استفاده رو بکنم تا روزهای عقب افتاده گذشته رو جبران کنم. کارهایی که همیشه دلم می خواست انجامشون بدم اما بهونه وقت نداشتن نمی ذاشت.

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۲ فروردين ۹۹ ، ۱۸:۰۸
آشنا12

اگه اشتباه نکنم کتاب دوم دبستان بود. یه عده تو صف نونوایی سنگکی بودن و یه پسر بدون صف میرفت که نون بگیره ...

یادمه تو اون داستان یه حدیث از مولا علی بود که «آنچه برای خود می پسندی برای دیگران نیز بپسند».

تو همون دوران بچگی اینقدر جالب بود این جمله برام که می تونم بگم در تمام سال های بعد از اون همیشه تو ذهنم بود و البته کم هم نمیشنیدم این حدیث رو در این مدت.

وقتی بعد از مدرسه وارد محیط بزرگتر دانشگاه شدم، دیدم همیشه هم آدم ها اون چیزی که برای خودشون می پسندن برای دیگران نمی پسندن و برعکس.

بعد از دانشگاه و وارد شدن به محیط کاری و اجتماعی باعث شد به این نتیجه برسم آدما در هر جایگاهی که باشن خودشون رو محق می دونن درباره دیگران قضاوت کنن و البته که کسی حق نداره اونا رو زیر سوال ببره.

این روز ها زیاد شعار میدیم، زیاد حرف میزنیم، ولی چقدر عمل می کنیم بهش؟ منظورم این نیست که حرف خوب نباید زد که اتفاقا لازمه یادآوری کارهای درست که ما فراموش کاریم. که اگه نبودیم 124 هزار پیامبر برای یادآوری کارهایی که با فطرتمون منطبقند، مبعوث نمیشدن. بلکه منظورم اینه تا حد امکان به حرف های خوبی که میزنیم و نمی زنیم، عمل کنیم. اگر کامل نمی تونیم عمل کنیم، سعی که می تونیم بکنیم. که سعی کردن بالاتر از خود عمله. به قول استاد علی صفائی حائری :

 

«هر انسانی می تواند به عالی ترین قله های انسانیت دست یابد. مهم مقدار استعداد ها نیست تا کسی بگوید ما کمتر از بقیه داریم. چون آنهایی که در گذشته به اوج قله های انسانیت رسیده اند در مقدار استعدادها و سرمایه ها متفاوت بودند اما آنچه را که داشتند خرج کردند و به جریان انداختند.

« آنچه آدمی را بالا می برد، نه سرمایه است و نه عمل. بلکه سعی اوست. سعی یعنی نسبت عمل به سرمایه. به طور مثال کسی که صد تومان دارد و از این مقدار، 10 تومان آنرا انفاق می کند باکسی که 1000 تومان دارد و 100 تومانش را انفاق می کند سعی شان یکی است. گرچه عمل هایشان متفاوت است این قرآن است که می گوید: لیس للانسان الا ماسعی» (حرکت).

آنچه به انسان رفعت می دهد بسته به مقدار سعی اوست نه عمل او. که عمل وابسته به شرایط و امکانات آدمی است ولی سعی در هر مقدار از استعداد و توانایی اوست و بر اساس همین معیار سعی است که مسئولیت ها و تکالیف و بازخواستها و پاداش ها هم شکل می گیرد که در آن دنیا با توجیهِ نمی دانستیم نمی توان از زیر بار مسئولیت فرار کرد و چرا که گفته می شود می توانستی بدانی و ندانستی. پس اساس ارزیابی تکالیف بر مبنای نسبت توانایی به سرمایه یعنی توجه به ملاک سعی آدمی است.»

 

پی نوشت:

رهی به بادیه رفتن به از نشستن باطل

اگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم / سعدی

کار نوشت: چقدر حس خوبیه بدون محدودیت و چهارچوب های سئو بتونی بنویسی، بیخیال بازدید سایت :)))

 

۶ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۴ مرداد ۹۸ ، ۱۴:۴۰
آشنا12
همین :)

حال من خوب است
اما
با
تو
بهتر می شود.


۳ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ تیر ۹۸ ، ۱۸:۳۰
آشنا12
سکانس اول: روی بنر بزرگی نوشته شده کباب سیخی 4000 تومان!
سکانس دوم: مغازه پلمپ شده! یخچال ها که از پشت شیشه مغازه دیده می شن، خالی هستند و فقط برگه پلمپ روی در مغازه است. مردمی که از جلو مغازه رد میشن شروع می کنن فحش دادن که خدا لعنتت کنه گوشت خر میدادی به خورد ملت.
سکانس سوم: روز قبل از سکانس دوم، آشپز که پسر جوون 25 ساله ایه، بعد از اینکه حلیم اول صبح رو می فروشه، میره نونوایی و سفارش سنگک ناهار رو میده. برمی گرده مغازه و برنج رو خیس می کنه، کباب ها رو سیخ میزنه و میره یه چرت کوچیک بزنه و بعد بیدار شه برای درست کردن ناهار.
سکانس چهارم: نونوا که مغازه اش چند تا مغازه اون طرف تر از کبابیه، سنگک ها رو میاره، هرچی در میزنه کسی در رو باز نمی کنه. احتمالا پسر جوون رفته بیرون. موقع برگشت، همسایه ها میگن که از صبح پسر کباب پز رو ندیدن. همه با هم میرن دم در مغازه کبابی، بیشتر که دقت می کنن می بینن پسر کباب پز خوابه! هر چی در میزنن باز نمی کنه. در رو می شکونن و میرن داخل. پتو رو تا کرده و گذاشته زیر سرش و آروم خوابیده. تکونش میدن که بیدار شه ولی بدنش سرده. نبض نداره. پاشنه پاهاش انگار خون مردگی باشه، سیاه شده. زنگ میزنن اورژانس.
سکانس پنجم: بعد از اومدن اورژانس، نیرو انتظامی میاد. زنگ میزنن برادرش که تهرانه بیادد یخچال ها رو خالی کنه که تا بعد رسیدگی به پرونده، گوشت ها خراب نشن. بعد از تخلیه مغازه، در مغازه رو پلمپ می کنن.
سکانس آخر: پسر کباب پز میگه: مادرم آی سیو عه. دستم خیلی خالیه، تازه نامزد کردیم، نمی دونم چطوری عروسی بگیرم. کاش یه کسیو پیدا می کردم جای خودم می ذاشتم، یه سر می رفتم شهرستان به مادرم سر میزدم. همسایه میگه: انصافا چطوری کباب رو 4000 تومن میدی؟ پسر کباب پز میگه: میرم گوشت منجمد می گیرم با چربی قاطیش می کنم، واسه خودم 3500 درمیاد، با سود کم میدم که مشتری جمع شه ولی این چند وقته فقط پول اجاره رو دراوردم.
خدا بیامرزتش...

بدون شرح!
۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۴ فروردين ۹۸ ، ۱۷:۱۲
آشنا12

و بدان! آن خدایی که گنجینه های آسمان ها و زمین به دست اوست، وقتی به تو اجازه دعا داده است، یعنی که اجابت را به عهده گرفته است.

و وقتی فرمان داده است که از او بخواهی، یعنی بنایش بر عطا کردن است.

و وقتی فرمان داده است که از او طلب کنی، یعنی اراده اش بر بخشیدن است.

و میان تو و خودش، حاجب و پرده ای قرار نداده و کار تو را به هیچ میانجی و واسطه ای واگذار نکرده.

و اگر بدی کردی، تو را از توبه باز نداشته...

و در کیفرت شتاب نکرده...

و آنجا که سزاوار رسوایی بودی، رسوایت نساخته...

و در پذیرش توبه، بر تو سخت نگرفته...

و چند و چون گناهت را به رخ نکشیده...

و از بخشش و رحمت، مأیوست نگردانده...

بلکه کندن تو از گناه را تحسین کرده...

هر گناهت را یکی برشمرده، اما هر خوبی ات را ده به حساب آورده...

و در توبه را برایت باز گذاشته...

اگر او را بلند بخوانی، صدایت را می شنود.

و اگر با او آهسته نجوا کنی، راز و نیازت را می فهمد.

پس نیازهایت را از او بخواه، رازهایت را با او درمیان بگذار، گلایه ها و شکوه هایت را نزد او بِبر، برطرف شدن غم ها و غصه هایت را از او طلب کن و در کارهایت از او مدد بگیر.

و هر چه را می خواهی از خزائن رحمت او بخواه، چیزهایی که هیچکس جز او توان بخشیدنش را ندارد؛ از افزایش طول عمر تا سلامتی و تندرستی ، تا وسعت و گشایش در روزی.

او کلیدهای گنجینه هایش را در دو دستت نهاده، وقتی که درخواست از خودش را به تو رخصت داده. پس هرگاه اراده کردی، درهای نعمتش را با دعا باز کن و نزول باران رحمتش را از او بخواه.

پس مبادا که تأخیر در پاسخ و اجابتیش، اسباب نومیدی ات گردد. چرا که بخشش و مرحمت، مبتنی است بر مختصات "نیت".

و چه بسا فلسفه تأخیر در اجابت این باشد که پاداش بیشتری نصیب خواهنده شود و هدایای ارجمندتری به دست آرزومند برسد.

و چه بسا، چیزی از خدا خواسته ای و به خواسته ات نرسیده ای، ولی به این حقیقت رسیده ای که چیزی بیشتر و بهتر از آن را دیر یا زود برایت تدارک دیده اند. یا دریافته ای که خیر و صلاحت در نداشتن آن چیز بوده است.

چه بسا حاجتی داشته ای که رسیدن به آن باعث تباهی دینت می شده.

پس سعی کن از خدا چیزی بخواهی که زیبایی اش برایت جاودان بماند و وجودت از رنج و سختی اش در امان بماند.


نامه مولا علی به امام حسن علیه السلام (ترجمه سید مهدی شجاعی، کتاب آیین زندگی)


دل نوشت: جنس بعضی از قلم ها فرق داره، موقع خوندنشون، فقط چشم ها نمی لرزند، دل ها می لرزند...

۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۹ بهمن ۹۷ ، ۲۰:۰۵
آشنا12

وقتی از خودت فاصله می گیری، نه یک سانت و نه یک متر و یک کیلومتر، که سال ها، سال های نوری، درست لحظه ای که باور می کنی این موجود عجیب و غریب "تو" هستی، معجزه ای می رسد که ناگهان به یادت می آورد که بودی، چه بودی، و چه می خواستی باشی

وقتی باور کرده بودی تنها نیستی، باور کرده بودی باید تلاش کرد و تنها نماند، غرق در دنیای دیگران شد، فرصتی برای "تو" بودن نداری، زمان کم است، درست در همان لحظه، خاطرات ورق می خورند، برمی گردند به چند سال قبل، و تو می شوی همان کمالگرای درونگرای درونگرای درونگرا...

و باز جنس حرف هایت عوض می شوند، غیر قابل درک، و باز ترجیح می دهی سکوت کنی، نه از سر دلگیری، شاید از سر تنبلی، که تلاش زیادی می طلبد فهماندن حرف های دل وقتی واژه ها یاریت نمی کنند.

و شدید هوس می کنی تنها بودن را، مثل قبل، قبل از اینکه باور کنی آن موجود نامانوس مجازی را که "تو" می پنداشتندش...

و چقدر حتی فکر کردن به این هوس هم وسوسه انگیز است...

اما به قول شاعر، غلط کردی هوس کردی :D



شعر نوشت:

هم دعا کن گره از کار تو بگشاید عشق
هم دعا کن گره تازه نیفزاید عشق

قایقی در طلب موج به دریا پیوست
باید از مرگ نترسید ،اگر باید عشق

عاقبت راز دلم را به لبانش گفتم
شاید این بوسه به نفرت برسد ،شاید عشق

شمع افروخت و پروانه در آتش گل کرد
می توان سوخت اگر امر بفرماید عشق

پیله ی عشق من ابریشم تنهایی شد
شمع حق داشت، به پروانه نمی آید عشق...

فاضل نظری





پی نوشت: یه مقدار زیادی شلم شوربا شد این پست :)

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۹ آذر ۹۷ ، ۱۲:۲۱
آشنا12
دردنوشت1: نمی دونم روزگار باهامون بد تا کرده، یا راحتی خودمون باعث شده اینقدر بی انصاف بشیم. بگذریم از تمام تهمت های زده شده، که حیفه واژه بی انصافی براشون به کار بره، ولی گاهی تعریف نکردن یه اتفاق با جزئیات، آدم رو بی انصاف جلوه میده حداقل...
گاهی برای اینکه خودمون رو تبرئه کنیم از اشتباهاتی که انجام دادیم، جزئیات حادثه رو که از قضا همون اشتباهات خودمون هستن رو تعریف نمی کنیم. و بالکل اتفاق رو به نفع خودمون رقم می زنیم...
حداقل اگه خوش انصاف نیستیم و اشتباهات جبران پذیر دیگران رو توجیه نمی کنیم، بی انصاف هم نباشیم و اشتباهات خودمون رو هم بگیم تا قضاوت درستی درباره اتفاق، رقم بخوره. (البته که اعتراف به اشتباه هم جایگاه و موقعیت خاص خودش رو داره)

درد نوشت2: اولین تصویری که از یادآوری خاطرات دبستانم به ذهنم میاد، خانم مسنی هست با موهای حنایی که از دو طرف می بافتن و از زیر روسری ییرون میومد. می دونم حداقل سی سال در اون مدرسه خدمت کردن و ...
این روزا دلم سخت میگیره وقتی می بینم یه جعبه کوچیک میذاره سر کوچه دبستان و چند تا خودکار و کلوچه می فروشه...
خیلی بی رحم شدیم و شاید سنگدل...

یه بیرحمی دیگه هم بگم و تلخی این پست رو کامل کنم...

درد نوشت3: روی پل هوایی نشسته بود، یه ترازو و چند تا فال جلوش بود، اینقدر آفتاب خورده بود که پوست نازک صورتش سوخته و سیاه شده بود، با موهایی که با ماشین از ته تراشیده شده بودن. شاید نهایت 7 سال داشت...
جلوی من اما خانمی بود با دختر و پسری که کمی کوچیک تر از پسر بچه دوس داشتنی من بود. پسر خانم دستش رو از دست مادر جدا کرد و شروع کرد دویدن، مادرش با عصبانیت سرش داد زد که "دستمو ول می کنی بعد مثل این!!! گم میشی، مجبور میشی بیای اینجا بشینی گدایی کنی"
قلبم یخ کرد، یه لحظه برگشتم و به پسربچه دوس داشتنیم نگاه کردم، ولی اون انگار یخ تر از من بود...
بهش برنخورده بود...
فقط نگاه کرد و همونطور بی حس تخمه می شکوند...
رفتم جلو و سلام کردم، حالش رو پرسیدم، یه کیک داشتم و دادم بهش، سرد نگام کرد، بدون تشکر، بدون حس ...
انگار هر روز چندین بار این حرف ها رو میشنوه، نه این حرف ها براش اهمیتی داره، نه محبت زودگذر و کوتاهی مثل این...
چیکار داریم می کنیم با بزرگ بچه های کار دور و برمون؟


آشنا نوشت: حس لذت بخشیه نزدیک شدن به یقین که هیچ چیزی تو دنبا اتفاقی نیست...

دعا نوشت: عاشق چشم به لب معشوق می دوزه، تا حرف از لب معشوق بیرون نیومده، چشم بگه و مشغول عمل شه...
خدایا عاشقمون کن، عاشق خودت...

۴ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۵ آبان ۹۷ ، ۱۵:۲۶
آشنا12